ks. prob. W. Maćkowiak

ul. Strzelecka 40
61 - 846 Poznań 
tel. 61 852 32 00
email: 

xwm@archpoznan.pl

Historia kościoła Bożego Ciała w Poznaniu rozpoczyna się 15 sierpnia 1399 roku. Tego dnia Najświętsze Hostie wykradzione z kościoła OO. Dominikanów (dzisiaj Księży Jezuitów), następnie sprofanowane w kamienicy przy ul. Żydowskiej, zostały porzucone na nadwarciańskich łąkach. Biskup Wojciech Jastrzębiec wraz z duchowieństwem w uroczystej procesji przeniósł Ciało Pańskie do kościoła św. Marii Magdaleny (ówczesnej fary na Placu Kolegiackim). Na miejscu znalezienia Hostii wybudowano najpierw drewniana kaplicę. Później, zgodnie z życzeniem króla Władysława Jagiełły (dokument fundacyjny z 1406 roku), wybudowano kościół w miejscu, gdzie „Ciało Pańskie cudownie znalezione zostało” . Opiekę nad świątynią zlecił król OO. Karmelitom Trzewiczkowym, którzy do końca XV wieku trudzili się nad budową i upiększaniem kościoła Bożego Ciała i mieli nad nim pieczę przez 400 lat. Wiek XV i XVI to okres świetności świątyni. Liczne cuda dokonujące się w tym miejscu sprawiają, że do sanktuarium Bożego Ciała przybywają pielgrzymi nie tylko z Wielkopolski, Pomorza, ale także z Mazowsza, Małopolski, Prus, Litwy, Węgier i Rusi. W tym czasie nasz kościół nawiedza więcej pielgrzymów niż sanktuarium jasnogórskie w Częstochowie. Okres „potopu szwedzkiego” (kościół ucierpiał w czasie potopu szwedzkiego, zwłaszcza gotyckie sklepienie nawy głównej), a później „wojny kulturowej” w XIX wieku, czas, w którym wymierają ostatni Karmelici, to okres, w którym nasza jagiellońska świątynia traci na znaczeniu. Kościół zamknięty przez lata, ulega dewastacji, grozi mu zagłada.